ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ

to kalokairi pou megalosa

Εκδόσεις Κέδρος (Απρίλης 2017)

Πόσο εύκολο είναι να κρατάς κρυφό ό,τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι σου; Ειδικά όταν το μόνο που θέλεις είναι να βγεις έξω να το φωνάξεις και να ζητήσεις βοήθεια;

Η Άννα, στα δεκατέσσερα πλέον χρόνια της, νιώθει πως η κατάσταση που βιώνει η ίδια και η μητέρα της έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η συμπεριφορά του πατέρα της έχει πια ξεπεράσει τα όρια και τα βίαια ξεσπάσματά του είναι ένας καθημερινός εφιάλτης.

Η μητέρα της όμως ελπίζει. Περιμένει πως σύντομα κάτι θα αλλάξει.

Πόσο επικίνδυνο είναι να μην μπορείς να αντικρίσεις την αλήθεια κατάματα; Και πόση δύναμη χρειάζεται για να αντιδράσεις; Αν όμως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσεις να συνεχίσεις;

Αν θέλετε να αγοράσετε το βιβλίο, πατήστε εδώ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Γεωργία Σουβατζή-deBop

“Το βιβλίο «Το καλοκαίρι που μεγάλωσα» -με έναν εξαιρετικά εύστοχο και ενδιαφέρον τίτλο- είναι η ιστορία μιας μητέρας και ενός κοριτσιού που δέχονται συνεχώς την βία του πατέρα, ειδωμένη μέσα από τα μάτια της μικρής πρωταγωνίστριας. Όλες οι σκέψεις, οι ελπίδες και τα όνειρά της χαρτογραφούνται μέσα στην λεπτομερή μα γρήγορη αφήγηση της ιστορίας, την ίδια στιγμή που ο αναγνώστης βιώνει σχεδόν ο ίδιος τα όσα συμβαίνουν”.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Κώστας Στοφόρος-Δρόμος της Αριστεράς

“Διαβάζοντας το τόσο αληθινό και καλογραμμένο αυτό σύντομο μυθιστόρημα, ένιωσα να με πιάνει ασφυξία. Τι συμβαίνει, σκεφτόμουν, πίσω από τις κλειστές πόρτες και τους τοίχους των σπιτιών; Ποιοι είναι πραγματικά αυτοί που εμφανίζονται ως «καλοί οικογενειάρχες»; Πόσα καθημερινά δράματα αγνοούμε;[…]

Η Άντρη Αντωνίου με τη ρεαλιστική καταγραφή αυτής της οδυνηρής πραγματικότητας, περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο την εσωτερική πάλη του παιδιού. Τις ψευδαισθήσεις της μητέρας. Που όλο νομίζει πως θα αλλάξουν τα πράγματα”.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Αγγελική-Αγαπημένα Παιδικά Βιβλία

Εντυπωσιακή είναι η περιγραφή όχι μόνο των συναισθημάτων της νεαρής έφηβης, αλλά και των μεταπτώσεων της συμπεριφοράς του πατέρα της. Ο άψογος και ατσαλάκωτος στις κοινωνικές του επαφές πατέρας, αρκείται σε μια ελάχιστη, τις περισσότερες φορές ανύπαρκτη αφορμή για να μεταμορφωθεί σε ένα άντρα γεμάτο θυμό, ζήλια, και μίσος”.

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Βασιλική Διαμαντή Βιβλιομανία-Βιβλιολατρεία

“Σοκαρίστηκα με τις σκέψεις ενός μικρού κοριτσιού, το οποίο χάνει την ομορφιά, την ανεμελιά και την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους μέσω των βιωμάτων του. Η ψυχή ενός παιδιού συνθλίβεται με τον πιο απάνθρωπο τρόπο και η μητέρα του δεν ακούει τη σιώπη του. Τη σιωπή του που σπάει τζάμια από την έντασή της, την αγωνιά του για το αν θα ξημερώσει αύριο η μητέρα του, τον προβληματισμό του για το αν βιώνουν και άλλα παιδιά το ίδιο οικογενειακό περιβάλλον και τη “ζήλια” του που οι γονείς άλλων παιδιών είναι τόσο στοργικοί, αληθινοί και δίπλα σε κάθε βήμα τους. Είναι ένα από τα βιβλία που σε βάζει σε σκέψεις και αξίζει να ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ από ΟΛΟΥΣ μας! Και ας μην ξεχνάμε πως για οτιδήποτε κακό ΠΡΕΠΕΙ να μιλάμε! Πρόκειται για ένα αριστούργημα που πρέπει να διαβάσουμε!”

 Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Συνέντευξη στη Βασιλική Διαμαντή για το βιβλίο πατώντας εδώ.

Εφημερίδα “Αλήθεια” (Κύπρου)-Δημοσιογράφος Ανδρέας Κούνιος [29.5.17]

“Συγκροτημένη γραφή, κανένα ίχνος υπερβολής, γλωσσική καλαισθησία, γεγονότα δοσμένα με σοβαρότητα και πειθώ και, φυσικά, ένα θέμα που τρυπάει σαν αγκάθι μικρούς και μεγάλους: η οικογενειακή βία. […] Το γλαφυρό στυλ της Άντρης Αντωνίου, σε συνδυασμό με τη λεπτότητα με την οποία  χειρίζεται το, όντως, εύφλεκτο ζήτημα της οικογενειακής βίας, αλλά και η συγκίνηση που διατρέχει τις εξελίξεις, καθιστούν “Το καλοκαίρι που μεγάλωσα” θαυμάσιο ανάγνωσμα, το οποίο αξίει να διαβαστεί από παιδιά και γονείς”.

Ελένη Κορόβηλα-Bookpress [26.6.17]

“Αν τα λόγια πονάνε, υπάρχουν πράξεις που σημαδεύουν για μια ζωή. Για τη δεκατετράχρονη Άννα η κατάσταση στο σπίτι είναι αφόρητη. Σ’ ένα ασφυκτικό και βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, με θύματα την ίδια και τη μητέρα της και θύτη τον πατέρα της, θα ζήσει ένα καλοκαίρι γεμάτο αλλαγές, στο μυθιστόρημa Το καλοκαίρι που μεγάλωσα (εκδ. Κέδρος). Η Άντρη Αντωνίου έγραψε ένα βιβλίο για τα οικογενειακά μυστικά που μένουν ανομολόγητα πίσω από κλειστές πόρτες, για την αλήθεια που δύσκολα αποφασίζει το θύμα να παραδεχτεί, για τις ευθύνες που καλούνται να αναλάβουν οι έφηβοι κάνοντας πρόωρα βήματα προς την ενηλικίωση. “

Βρείτε το εδώ.

Ιωάννα Μπαμπέτα-Ελληνοκαναδική εφημερίδα Γνώμη [Τεύχος Αυγούστου 2017]

 “Η Άννα είναι 14 χρονών. Ό,τι συμβαίνει στο σπίτι της πρέπει να μένει μέσα στους τοίχους του σπιτιού. Ή μήπως δεν πρέπει; Μια ιστορία που συγκλονίζει. Μια μάνα που κάνει υπομονή κι ένας πατέρας βίαιος που δεν ξέρει να αγαπά. Και η Άννα κάνει υπομονή σαν τη μητέρα της. Όμως δεν είναι σαν τον πατέρα της. Ξέρει τι σημαίνει αγάπη. Και ξέρει πως αυτό που ζει δεν είναι αγάπη. Κι έρχεται η ώρα που βρίσκει τη δύναμη να φωνάξει.
Ένα βιβλίο κραυγή για ανθρώπους που υποφέρουν και δεν μιλούν. Για ανθρώπους που βλέπουν να συμβαίνει κάτι άσχημο δίπλα τους και δεν αντιδρούν. Δεν πρέπει να νιώθει κανείς εγκλωβισμένος. Πάντα υπάρχει διέξοδος. Κι ευτυχώς που η συγγραφέας μάς το επιβεβαιώνει.”

Μαρίζα Ντεκάστρο-Ηλεκτρονικό περιοδικό Ο αναγνώστης [24.9.17]

“Το μυθιστόρημα χτίζεται πάνω σε σύντομα καθημερινά περιστατικά, τα οποία αποκαλύπτουν την ψυχολογική κατάσταση των ηρωίδων: τις αντιδράσεις της μητέρας και τις σκέψεις του κοριτσιού που προοδευτικά κλιμακώνονται μέσα στην επανάληψή τους και οδηγούν στη λύση του προβλήματος.”

 Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Βασίλης Κουτσιαρής (συγγραφέας και εκπαιδευτικός)-Ο Μαγικός κόσμος του παιδικού βιβλίου[14/10/17]

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Θεσσαλία, 10 – 09 – 17

“Ένα από τα ωραιότερα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2017 είναι το εφηβικό μυθιστόρημα με τίτλο «Το καλοκαίρι που μεγάλωσα» της Άντρης Αντωνίου. Η συγγραφέας πραγματεύεται το σκληρό θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Θύματα δυο γυναίκες, η Σοφία και η κόρη της Άννα. Μέσα από τη συγκλονιστική πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Άννας ξεδιπλώνεται το κουβάρι της ιστορίας, κάνοντας τους αναγνώστες να νιώσουν μια δυνατή γροθιά στο στομάχι. Όχι! Το ξύλο δεν είναι αγάπη. Ο φόβος δεν είναι αγάπη. Οι υποσχέσεις δεν αλλάζουν έναν άνθρωπο. Από τη στιγμή που κάποιος απλώνει χέρι πάνω στα ανυπεράσπιστα θύματά του, θα το ξανακάνει.

Ρεαλιστική περιγραφή, μικρές προτάσεις που κόβουν την ανάσα, δυνατό μήνυμα. Ναι, υπάρχει λύση. Για όλα τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας. Φτάνει να φωνάξουν δυνατά. Να ζητήσουν βοήθεια. Όπως η πρωταγωνίστρια. Η δεκατετράχρονη Άννα.

Ας μην ξεχνάμε… η ζωή είναι όμορφη. Αυτά που πονάνε θα μείνουν πίσω. Το σκοτάδι θα πάψει να υπάρχει, γιατί σύντομα θα έρθει και πάλι το φως.”

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Ο μαγικός κόσμος των Βιβλίων

“Η 14χρονη Άννα και η μητέρα της, θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ζουν μία αφόρητη κατάσταση σε ένα σπίτι όπου το παραμικρό μπορεί να αποτελέσει αφορμή για την εξαγρίωση του πατέρα. Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση της Άννας, ο αναγνώστης ζει και ο ίδιος τις αγωνίες, το φόβο, τη ματαίωση αλλά και την ελπίδα της μικρής πρωταγωνίστριας.

Ρεαλιστικό και καλογραμμένο, το νέο εφηβικό μυθιστόρημα της Άντρης Αντωνίου, δίνει το ηχηρό μήνυμα πως η διέξοδος μπορεί να βρεθεί. Αρκεί απλά το θύμα να βρει τη δύναμη να μιλήσει, να φωνάξει. Το καλοκαίρι που μεγάλωσα, είναι ένα δυνατό ανάγνωσμα, το οποίο αξίζει να διαβαστεί.”

Ελένη Γεωργοστάθη (συγγραφέας)-Μια φορά κι έναν καιρό η μικρή Ελένη

“Η ιστορία εξαρχής μάς αποκαλύπτει το σκληρό πρόσωπό της. Ούτε υπονοούμενα ούτε μισόλογα. Ο φόβος του κοριτσιού μην κάτι, οτιδήποτε, μικρό, καθημερινό, ασήμαντο, στραβώσει κι εξοργίσει τον πατέρα ποτίζει κάθε αράδα του βιβλίου, δοσμένος μέσα από έναν κοφτό, πνιχτό ρυθμό, που, σε συνδυασμό με τον χωρισμό του κειμένου σε πολλά σύντομα κεφάλαια, παρασύρει και ταυτόχρονα εγκλωβίζει τον αναγνώστη, μεταγγίζοντάς του, θαρρείς, τα αισθήματα της κεντρικής ηρωίδας. Πολύ έξυπνα, η συγγραφέας κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη γρήγορη, κινηματογραφική εναλλαγή των γεγονότων και στη μακρά και επίπονη εσωτερική διαδρομή της ηρωίδας, χωρίς στιγμή να χάσει τον βηματισμό της αφήγησής της, να πλατειάσει ή να φλυαρήσει. Όλα -εντάσεις, βίαιες σκηνές, ανατροπές, παλινδρομήσεις, μάταιες ελπίδες και απέλπιδες προσπάθειες- μοιάζουν μετρημένα με ακρίβεια. Κι όλα αποπνέουν φόβο, αγωνία, ανάγκη για απόδραση από τη βίαιη, αυταρχική σκιά του πατέρα. […]

Το Καλοκαίρι που μεγάλωσα εξάλλου διόλου δε διατρέχεται από την επιθυμία για εύκολες και εύπεπτες λύσεις. Είναι ένα χρονικό ενδοοικογενειακής βίας που μοιάζει να μη σταματάει ποτέ και πουθενά, που δε σε αφήνει να το αφήσεις ως το τέλος. Και που κατορθώνει μέσα σε 119 σελίδες να χωρέσει εντάσεις, συναισθήματα και καταστάσεις που σε αφήνουν με την επίγευση ενός χορταστικού, πολυσέλιδου και, πάνω απ’ όλα, συγκλονιστικού μυθιστορήματος.”

Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ.

 

Advertisements